Cochinchine[c407][10.785321, 106.709741] 🌎

Indochine. A Saigon, bien que quelques travaux aient été entrepris dès 1881, ce n’est qu’à partir de 1890 que les véritables installations de défense voient le jour. La ville est construite sur la rive droite de la rivière de Saigon, à une distance de 40 kilomètres à vol d’oiseau de la mer de Chine. La Marine y possède un arsenal, doté d’un bassin de radoub de 152 mètres, achevé en 1888. La rivière de Saigon, qui débouche dans la baie de Ganh Ray, constitue la route habituelle, sur 74 kilomètres, des gros navires pour accéder à Saigon. Ceux-ci doivent, pour y pénétrer, longer l’extrémité du cap Saint-Jacques, à très proche distance, ce qui donne une grande valeur défensive à cette position. Mais les navires à plus faible tirant d’eau peuvent également utiliser les autres bras du delta du Donaï, le Soirap, le Nha Bé et le Dong Tranh, ce qui en nécessite la défense. On se trouve donc devant l’obligation de réaliser trois organisations distinctes, pour la défense du point d’appui :


Baptisé ainsi par les navigateurs portugais, celui-ci s’étend sur six kilomètres, du nord au sud. Il est essentiellement constitué de trois collines, dont la plus haute, celle du centre, culmine à 248 mètres. On trouve ainsi, du nord au sud, le massif de Ganh Ray, le Grand massif, appelé aussi massif du Grand Eperon, et le massif du Phare, ou Petit massif. C’est sur ces hauteurs que vont être établies les batteries du front de mer, dont le champ de tir est axé vers le sud-ouest, et les batteries de soutien du front de terre, qui tirent vers le nord-ouest. Celui-ci protège les massifs contre une attaque à revers d’un ennemi ayant débarqué sur la plage de Tiwan. Il inclut un ouvrage avec tourelle à éclipse pour deux canons de 75, et deux blockhaus, assez semblables à ceux de la ceinture de Saigon.
In Saigon, obwohl bereits 1881 einige Arbeiten begonnen wurden, entstehen die eigentlichen Verteidigungsanlagen erst ab 1890. Die Stadt liegt am rechten Ufer des Saigon-Flusses, 40 Kilometer Luftlinie vom Südchinesischen Meer entfernt. Die Marine besitzt dort ein Arsenal mit einem 152 Meter langen Trockendock, das 1888 fertiggestellt wurde. Der Saigon-Fluss, der in die Bucht von Ganh Ray mündet, ist die übliche 74 Kilometer lange Route für große Schiffe, um Saigon zu erreichen. Diese müssen, um in den Fluss einzufahren, das Ende von Cap Saint-Jacques auf sehr kurze Distanz passieren, was dieser Position einen großen Verteidigungswert verleiht. Aber Schiffe mit geringerem Tiefgang können auch die anderen Arme des Donaï-Deltas nutzen, den Soirap, den Nha Bé und den Dong Tranh, was deren Verteidigung erforderlich macht. Man steht also vor der Notwendigkeit, drei verschiedene Organisationen für die Verteidigung des Stützpunkts zu schaffen:


Von portugiesischen Seefahrern so genannt, erstreckt sich dieses Kap sechs Kilometer von Norden nach Süden. Es besteht im Wesentlichen aus drei Hügeln, von denen der höchste, der mittlere, 248 Meter erreicht. So findet man von Norden nach Süden das Massiv von Ganh Ray, das Große Massiv, auch Grand Eperon-Massiv genannt, und das Leuchtturmmassiv oder Kleine Massiv. Auf diesen Höhen werden die Küstenbatterien errichtet, deren Schussfeld nach Südwesten ausgerichtet ist, sowie die Unterstützungsbatterien der Landfront, die nach Nordwesten feuern. Diese schützt die Massive vor einem Angriff von hinten durch einen Feind, der am Strand von Tiwan gelandet ist. Sie umfasst ein Werk mit einem Versenkpanzerturm für zwei 75-mm-Kanonen und zwei Bunker, die denen des Saigoner Gürtels ziemlich ähnlich sind.
In Saigon, hoewel er al in 1881 enkele werken waren ondernomen, ontstaan de echte verdedigingsinstallaties pas vanaf 1890. De stad ligt op de rechteroever van de rivier de Saigon, op 40 kilometer vogelvlucht van de Zuid-Chinese Zee. De Marine heeft er een arsenaal, met een 152 meter lang droogdok, voltooid in 1888. De rivier de Saigon, die uitmondt in de baai van Ganh Ray, is de gebruikelijke 74 kilometer lange route voor grote schepen om Saigon te bereiken. Deze moeten, om de rivier binnen te varen, langs het uiteinde van Kaap Saint-Jacques op zeer korte afstand varen, wat deze positie een grote verdedigingswaarde geeft. Maar schepen met een kleinere diepgang kunnen ook de andere armen van de Donaï-delta gebruiken, de Soirap, de Nha Bé en de Dong Tranh, wat hun verdediging noodzakelijk maakt. Men staat dus voor de noodzaak om drie verschillende organisaties te creëren voor de verdediging van het steunpunt:


Zo genoemd door Portugese zeevaarders, strekt deze kaap zich zes kilometer uit van noord naar zuid. Het bestaat voornamelijk uit drie heuvels, waarvan de hoogste, de centrale, 248 meter bereikt. Zo vindt men van noord naar zuid het massief van Ganh Ray, het Grote massief, ook wel Grand Eperon-massief genoemd, en het Vuurtorenmassief of Kleine massief. Op deze hoogten zullen de kustbatterijen worden opgericht, waarvan het schootsveld naar het zuidwesten is gericht, en de ondersteuningsbatterijen van het landfront, die naar het noordwesten vuren. Dit beschermt de massieven tegen een aanval van achteren door een vijand die op het strand van Tiwan is geland. Het omvat een werk met een verzonken koepel voor twee 75 mm-kanonnen en twee bunkers, vrij gelijkend op die van de Saigonse gordel.
In Saigon, although some work had been undertaken as early as 1881, it was only from 1890 onwards that the real defence installations saw the light of day. The town is built on the right bank of the Saigon River, 40 kilometres as the crow flies from the South China Sea. The Navy has an arsenal there, equipped with a 152-metre dry dock, completed in 1888. The Saigon River, which flows into Ganh Ray Bay, is the usual 74-kilometre route for large ships to access Saigon. To enter it, they must pass close to the tip of Cap Saint-Jacques, at very short range, which gives this position great defensive value. But ships with shallower draught can also use the other arms of the Donaï delta, the Soirap, the Nha Bé and the Dong Tranh, necessitating their defence. Thus, three distinct organisations must be created for the defence of the support point:


Named thus by Portuguese navigators, this cape extends for six kilometres from north to south. It essentially consists of three hills, the highest of which, the central one, culminates at 248 metres. Thus, from north to south, one finds the Ganh Ray massif, the Grand massif, also called the Grand Eperon massif, and the Lighthouse massif, or Petit massif. It is on these heights that the seafront batteries will be established, whose field of fire is oriented south-west, and the support batteries of the land front, which fire north-west. The latter protects the massifs against a rear attack by an enemy having landed on Tiwan beach. It includes a work with a disappearing turret for two 75 mm guns, and two blockhouses, quite similar to those of the Saigon belt.
V Saigonu, ačkoli byly některé práce podniknuty již v roce 1881, skutečná obranná zařízení vznikají až od roku 1890. Město je postaveno na pravém břehu řeky Saigon, 40 kilometrů vzdušnou čarou od Jihočínského moře. Námořnictvo zde má arzenál se 152 metrovým suchým dokem, dokončeným v roce 1888. Řeka Saigon, která ústí do zátoky Ganh Ray, je obvyklou 74 kilometrů dlouhou cestou velkých lodí k Saigonu. Aby do ní vpluly, musí se těsně přiblížit k cípu mysu Saint-Jacques, což této pozici dává velkou obrannou hodnotu. Ale lodě s menším ponorem mohou také využít ostatní ramena delty Donaï, Soirap, Nha Bé a Dong Tranh, což vyžaduje jejich obranu. Stojíme tedy před nutností vytvořit tři odlišné organizace pro obranu opěrného bodu:


Takto pojmenovaný portugalskými mořeplavci se tento mys rozkládá na šest kilometrů od severu k jihu. Skládá se v zásadě ze tří kopců, z nichž nejvyšší, centrální, dosahuje výšky 248 metrů. Od severu k jihu tedy nacházíme masiv Ganh Ray, Velký masiv, nazývaný také masiv Grand Eperon, a majákový masiv neboli Malý masiv. Právě na těchto výšinách budou zřízeny pobřežní baterie, jejichž palebné pole je orientováno na jihozápad, a podpůrné baterie pozemní fronty, které střílejí na severozápad. Ta chrání masivy proti útoku z týlu nepřítele, který se vylodil na pláži Tiwan. Zahrnuje dílo se zasunovací věží pro dvě 75mm děla a dva bunkry, zcela podobné těm v saigonském pásu.
© JJM 25/04/2026