Place de Brest, île d'Ouessant. Située à 20 m/alt, au nord de l'île, en baie de Béninou, elle est composée d'un corps de garde modèle 1846 n° 3, construit en 1862, sur la gauche duquel un parapet de ± 25 m de longueur abritait les canons. Un petit bâtiment de deux latrines complète l'ensemble. La Commission de défense des Côtes, dans ses séances du 18 mai au 1 juin 1876 s'est prononcée pour le déclassement de cette batterie qui, d'après Louis Le Guen (cfr bibliographie) était occupée par une garnison, en octobre 1898, lors de l'apparition d'une escadre anglaise. Effectivement, on trouve mention d'une restauration en 1899 afin que le réduit serve de casernement. Le site est ouvert à tous les vents. Le visiteur ne manquera pas de se rendre à l'ouest, sur la pointe de Penn ar Ru Meur, pour y tenter, tout comme nous, de percer le mystère d'un curieux blockhaus tout à fait atypique et difficilement datable, barrant l'éperon rocheux. Les deux sites sont ouverts à tous les vents. Parfois orthographié "Calgrac'h".
Festung von Brest, Insel Ouessant. Es liegt auf 20 m Höhe im Norden der Insel in der Bucht von Benin und besteht aus einem Wachhaus Modell 1846 Nr. 3, das 1862 erbaut wurde. Links davon beherbergte eine etwa 25 m lange Brüstung die Kanonen. Ein kleines Gebäude mit zwei Latrinen vervollständigt den Komplex. Die Küstenverteidigungskommission beschloss in ihren Sitzungen vom 18. Mai bis 1. Juni 1876, diese Batterie, die laut Louis Le Guen (siehe Bibliographie) von einer Garnison besetzt war, im Oktober 1898 außer Dienst zu stellen, als ein englisches Geschwader eintraf. Tatsächlich wird eine Restaurierung im Jahr 1899 erwähnt, damit die Redoute als Kaserne dienen konnte. Das Gelände ist allen Winden ausgesetzt. Besucher sollten unbedingt Richtung Westen zur Spitze von Penn ar Ru Meur gehen, um wie wir das Geheimnis eines merkwürdigen, völlig untypischen und schwer zu datierenden Blockhauses zu lüften, das den Felsvorsprung blockiert. Beide Standorte sind allen Winden ausgesetzt. Manchmal wird der Name auch „Calgrac'h“ geschrieben.
Vesting van Brest, Ouessant-eiland. Gelegen op 20 meter hoogte, ten noorden van het eiland, in de Golf van Benin, bestaat het uit een wachthuis model 1846 nr. 3, gebouwd in 1862, met links daarvan een borstwering van ± 25 meter lang waarin de kanonnen stonden. Een klein gebouw met twee latrines completeert het complex. De Kustverdedigingscommissie besloot tijdens haar vergaderingen van 18 mei tot 1 juni 1876 deze batterij, die volgens Louis Le Guen (zie bibliografie) bezet was door een garnizoen, in oktober 1898 buiten gebruik te stellen toen een Engels squadron arriveerde. Er wordt inderdaad melding gemaakt van een restauratie in 1899, zodat de redoute als kazerne kon dienen. De locatie is open voor alle winden. Bezoekers moeten zeker westwaarts naar de punt van Penn ar Ru Meur gaan om, net als wij, te proberen het mysterie te ontrafelen van een merkwaardig, volkomen atypisch en moeilijk te dateren blokhuis dat de rotsachtige uitloper blokkeert. Beide locaties zijn open voor alle winden. Soms gespeld als "Calgrac'h".
Fortress ofBrest, Ouessant Island. Located at 20 m/alt, to the north of the island, in the Bay of Benin, it is composed of a guardhouse model 1846 n° 3, built in 1862, on the left of which a parapet of ± 25 m long housed the cannons. A small building with two latrines completes the complex. The Coastal Defense Commission, in its sessions from May 18 to June 1, 1876, decided to decommission this battery which, according to Louis Le Guen (see bibliography) was occupied by a garrison, in October 1898, when an English squadron appeared. Indeed, there is mention of a restoration in 1899 so that the redoubt could serve as barracks. The site is open to all winds. Visitors should definitely head west to the tip of Penn ar Ru Meur, to try, like us, to unravel the mystery of a curious, completely atypical and difficult to date blockhouse blocking the rocky spur. Both sites are open to all winds. Sometimes spelled "Calgrac'h".
Brestské pevnost, ostrov Ouessant. Nachází se 20 m nadmořské výšky severně od ostrova v Beninském zálivu a skládá se ze strážnice model 1846 č. 3, postavené v roce 1862, na jejíž levé straně se nacházelo zábradlí o délce ± 25 m, které ukrývalo kanóny. Komplex doplňuje malá budova se dvěma latrínami. Komise pro pobřežní obranu na svých zasedáních od 18. května do 1. června 1876 rozhodla o vyřazení této baterie, která byla podle Louise Le Guena (viz bibliografie) obsazena posádkou, v říjnu 1898, kdy se zde objevila anglická eskadra. Existuje dokonce zmínka o rekonstrukci v roce 1899, aby reduta mohla sloužit jako kasárna. Lokalita je otevřená všem větrům. Návštěvníci by se rozhodně měli vydat na západ k cípu Penn ar Ru Meur, aby se stejně jako my pokusili rozluštit záhadu kuriózního, zcela atypického a obtížně datovatelného srubu blokujícího skalní výběžek. Obě lokality jsou otevřené všem větrům. Někdy se píše „Calgrac'h“.