Ilet à Cochons (batterie de l’)[o54][16.213830, -61.536347]

Guadeloupe. Pointe-à-Pitre. Une première batterie est réalisée, dès 1793, sur l’îlet à Cochons. Construite sur la pointe est de l’îlet, elle doit protéger l’entrée du port de Pointe-à-Pitre. Au début du 19e siècle, deux autres batteries sont rajoutées sur l’îlet pour protéger plus efficacement les autres passes. Elles sont rapidement abandonnées. En effet, seule la première batterie, dite de l’Est, ou batterie n°1, présente une organisation sérieuse, et une garnison l’occupe en permanence. Elle compte deux bâtiments à usage de casernement, un magasin, deux cases en bois et un magasin à poudre. En 1828, les casernes et le magasin disparaissent dans un incendie, suivi en 1843, par un tremblement de terre qui ruine le reste de la batterie. Vers 1845, un nouveau corps de garde et un magasin sont construits. La batterie est protégée par un parapet en maçonnerie, et les canons sont disposés sur de solides plateformes, également maçonnées. En 1856, la réorganisation de la batterie est décidée, suite aux progrès réalisés par l’artillerie. Plusieurs projets sont proposés. La construction d’une batterie, dotée d’un réduit défensif, est envisagée pour remplacer l’ancien corps de garde. Un réduit Mle 1846 (corps de garde crénelé N°1) est finalement réalisé, en 1870. En 1902, le comité de défense propose l’aliénation de l’ouvrage. Il est déclassé par un décret du 23 août 1904. Le corps de garde est toujours visible sur les vues satellitaires. Eine erste Batterie wurde bereits 1793 auf der Îlet à Cochons errichtet. Auf der Ostspitze der Insel gebaut, sollte sie den Eingang zum Hafen von Pointe-à-Pitre schützen. Zu Beginn des 19. Jahrhunderts wurden zwei weitere Batterien auf der Insel hinzugefügt, um die anderen Durchfahrten effektiver zu schützen. Sie wurden schnell aufgegeben. Tatsächlich weist nur die erste Batterie, genannt Ostbatterie oder Batterie Nr. 1, eine ernsthafte Organisation auf, und eine Garnison besetzt sie ständig. Sie umfasst zwei Gebäude als Kaserne, ein Magazin, zwei Holzhütten und ein Pulvermagazin. 1828 wurden die Kasernen und das Magazin durch einen Brand zerstört, dem 1843 ein Erdbeben folgte, das den Rest der Batterie ruinierte. Um 1845 wurden eine neue Wachstube und ein Magazin gebaut. Die Batterie wird durch eine gemauerte Brustwehr geschützt, und die Kanonen sind auf soliden, ebenfalls gemauerten Plattformen aufgestellt. 1856 wurde aufgrund der Fortschritte der Artillerie die Neuorganisation der Batterie beschlossen. Mehrere Projekte wurden vorgeschlagen. Der Bau einer Batterie mit einem Verteidigungsreduit wurde erwogen, um die alte Wachstube zu ersetzen. Ein Reduit Mle 1846 (gezinnte Wachstube Nr. 1) wurde schließlich 1870 realisiert. 1902 schlug der Verteidigungsausschuss die Veräußerung des Werks vor. Es wurde durch ein Dekret vom 23. August 1904 außer Dienst gestellt. Die Wachstube ist auf Satellitenbildern immer noch sichtbar. Een eerste batterij werd al in 1793 aangelegd op de îlet à Cochons. Gebouwd op de oostpunt van het eilandje, moest ze de ingang van de haven van Pointe-à-Pitre beschermen. Aan het begin van de 19e eeuw werden nog twee batterijen op het eilandje toegevoegd om de andere vaargeulen effectiever te beschermen. Ze werden snel verlaten. Alleen de eerste batterij, de oostelijke batterij of batterij nr. 1, vertoont een serieuze organisatie, en een garnizoen bezet haar permanent. Ze omvat twee gebouwen als kazerne, een magazijn, twee houten hutten en een kruitmagazijn. In 1828 gingen de kazernes en het magazijn verloren bij een brand, gevolgd in 1843 door een aardbeving die de rest van de batterij verwoestte. Rond 1845 werden een nieuwe wachtpost en een magazijn gebouwd. De batterij wordt beschermd door een gemetselde borstwering, en de kanonnen zijn opgesteld op stevige, eveneens gemetselde platformen. In 1856 werd, als gevolg van de vooruitgang van de artillerie, besloten tot reorganisatie van de batterij. Verschillende projecten werden voorgesteld. De bouw van een batterij met een verdedigingsreduit werd overwogen ter vervanging van de oude wachtpost. Een reduit Mle 1846 (gekanteelde wachtpost nr. 1) werd uiteindelijk in 1870 gerealiseerd. In 1902 stelde de defensiecommissie de vervreemding van het werk voor. Het werd buitendienst gesteld bij een decreet van 23 augustus 1904. De wachtpost is nog steeds zichtbaar op satellietbeelden. A first battery was built as early as 1793 on Îlet à Cochons. Built on the eastern point of the islet, it was to protect the entrance to the port of Pointe-à-Pitre. At the beginning of the 19th century, two more batteries were added on the islet to more effectively protect the other passages. They were quickly abandoned. Indeed, only the first battery, called the East battery, or battery No. 1, has a serious organisation, and a garrison permanently occupies it. It includes two buildings used as barracks, a magazine, two wooden huts and a powder magazine. In 1828, the barracks and the magazine disappeared in a fire, followed in 1843 by an earthquake that ruined the rest of the battery. Around 1845, a new guardhouse and a magazine were built. The battery is protected by a masonry parapet, and the cannons are placed on solid, also masonry platforms. In 1856, the reorganisation of the battery was decided, following the progress made by artillery. Several projects were proposed. The construction of a battery, provided with a defensive keep, was considered to replace the old guardhouse. A keep Mle 1846 (crenellated guardhouse No. 1) was finally built in 1870. In 1902, the defence committee proposed the alienation of the work. It was decommissioned by a decree of 23 August 1904. The guardhouse is still visible on satellite views. První baterie byla postavena již v roce 1793 na ostrově Îlet à Cochons. Postavena na východním cípu ostrůvku, měla chránit vjezd do přístavu Pointe-à-Pitre. Na počátku 19. století byly na ostrůvku přidány další dvě baterie, aby účinněji chránily ostatní průplavy. Byly rychle opuštěny. Pouze první baterie, zvaná východní baterie neboli baterie č. 1, vykazuje seriózní organizaci a trvale ji obsazuje posádka. Zahrnuje dvě budovy sloužící jako kasárna, skladiště, dvě dřevěné chatrče a prachárnu. V roce 1828 kasárna a skladiště zmizela při požáru, po kterém následovalo v roce 1843 zemětřesení, které zničilo zbytek baterie. Kolem roku 1845 byly postaveny nová strážnice a skladiště. Baterie je chráněna zděným parapetem a děla jsou umístěna na pevných, rovněž zděných platformách. V roce 1856 bylo rozhodnuto o reorganizaci baterie v důsledku pokroku dělostřelectva. Bylo navrženo několik projektů. Zvažovala se stavba baterie s obranným reduitem, která by nahradila starou strážnici. Reduit vz. 1846 (cimbuřová strážnice č. 1) byl nakonec realizován v roce 1870. V roce 1902 výbor pro obranu navrhl zcizení díla. Bylo vyřazeno ze služby výnosem z 23. srpna 1904. Strážnice je stále viditelná na satelitních snímcích. © JJM 31/03/2026