Tunis (golfe de)[t106][36.806495 N, 10.181532 E]

Tunisie. La défense du front de terre de Tunis et de Sousse. En 1940, la défense terrestre de Tunis comprend essentiellement deux barrages, traités en fortification de campagne :


Un barrage plus léger, Zaghouan-Enfidaville, interdit l’accès à Tunis par les hauts. Il ne reste rien de ces installations, mangées par l’urbanisation.

La défense du front de mer des golfes de Tunis et d’Hammamet, et de Sousse, dont les plages sont très propices à un débarquement, est assurée par trois lignes de points d’appui fermés, imaginés en 1938 par le lieutenant-colonel Rime-Bruneau. Chaque point d'appui est organisé, le plus souvent, autour d’une casemate de plage à l’épreuve du 155. Celle-ci, de type STG (Section Technique du Génie) allégé, simple ou double, est armée de mitrailleuses et de fusils-mitrailleurs, et peut abriter un canon anti-char de 47 mm Mle 1937, qui combat à l’extérieur. La casemate, dotée d’un périscope, possède, à la gorge, une porte blindée à deux vantaux, protégée par des créneaux de fusillade, qui permet la manœuvre du canon. L’aération est assurée par des ouvertures munies de volets blindés, situées de part et d’autre de la porte. Les installations de vie comprennent des crochets pour hamacs, des tables et bancs rabattables, un réservoir d’eau potable, et une tinette. Les points d’appui, entourés d’un réseau de barbelés, comprennent également des emplacements à ciel ouvert pour FM. Ces derniers sont constitués d’une tranchée bétonnée en demi-lune. Comme pour les casemates, il s’agit là d’une création de la chefferie du Génie de Tunis. Les points d’appui ont reçu plusieurs appellations. Nous avons utilisé celles de 1940. En juin 1940, les positions de défense du front de terre et du front de mer de Tunis et de Sousse sont tenues par le 257e Régiment d'infanterie, de la 88e DIA (Division d'Infanterie d'Afrique). Le sous-secteur de Sousse sera traité dans le chapitre concerné à cette place.
Die Verteidigung der Landfront von Tunis und Sousse. Im Jahr 1940 umfasst die Landverteidigung von Tunis im Wesentlichen zwei Sperren, die als Feldbefestigung ausgeführt sind:


Eine leichtere Sperre, Zaghouan-Enfidaville, verhindert den Zugang nach Tunis über die Höhen. Von diesen Anlagen ist nichts mehr übrig, sie sind von der Urbanisierung verschlungen worden.

Die Verteidigung der Küstenfront der Golfe von Tunis und Hammamet sowie von Sousse, deren Strände für eine Landung sehr günstig sind, wird durch drei Linien geschlossener Stützpunkte sichergestellt, die 1938 von Oberstleutnant Rime-Bruneau entworfen wurden. Jeder Stützpunkt ist meistens um eine gegen 155-mm-Granaten beständige Strandkasematte herum organisiert. Diese, vom Typ STG (Technische Sektion des Pionierwesens) leicht, einfach oder doppelt, ist mit Maschinengewehren und leichten Maschinengewehren bewaffnet und kann ein 47-mm-Panzerabwehrkanon Mle 1937 beherbergen, das im Freien kämpft. Die Kasematte, mit einem Periskop ausgestattet, besitzt an der Kehle eine zweiflügelige Panzertür, geschützt durch Gewehrscharten, die das Manövrieren des Geschützes ermöglicht. Die Belüftung erfolgt durch Öffnungen mit Panzerklappen, die sich zu beiden Seiten der Tür befinden. Die Lebenserhaltungseinrichtungen umfassen Haken für Hängematten, klappbare Tische und Bänke, einen Trinkwasserbehälter und eine Latrine. Die Stützpunkte, von einem Stacheldrahtverhau umgeben, umfassen auch Freiluftstellungen für leichte Maschinengewehre. Diese bestehen aus einem halbmondförmigen betonierten Graben. Wie bei den Kasematten handelt es sich auch hier um eine Schöpfung der Pionierdienststelle von Tunis. Die Stützpunkte haben mehrere Bezeichnungen erhalten. Wir haben die von 1940 verwendet. Im Juni 1940 werden die Verteidigungsstellungen der Landfront und der Küstenfront von Tunis und Sousse vom 257. Infanterieregiment der 88. DIA (Afrikanische Infanteriedivision) gehalten. Der Unterabschnitt Sousse wird in dem entsprechenden Kapitel an dieser Stelle behandelt.
De verdediging van het landfront van Tunis en Sousse. In 1940 omvat de landverdediging van Tunis hoofdzakelijk twee versperringen, uitgevoerd als veldversterking:


Een lichtere versperring, Zaghouan-Enfidaville, belet de toegang tot Tunis via de hoogten. Van deze installaties is niets meer over, opgeslokt door de verstedelijking.

De verdediging van het zeefront van de golfen van Tunis en Hammamet, en van Sousse, waarvan de stranden zeer geschikt zijn voor een landing, wordt verzekerd door drie lijnen van gesloten steunpunten, bedacht in 1938 door luitenant-kolonel Rime-Bruneau. Elk steunpunt is meestal georganiseerd rond een strandkazemat bestand tegen 155 mm. Deze, van het type STG (Technische Sectie van de Genie) lichter, enkelvoudig of dubbel, is bewapend met mitrailleurs en lichte mitrailleurs, en kan een 47 mm antitankkanon Mle 1937 herbergen, dat buiten strijdt. De kazemat, voorzien van een periscoop, heeft aan de keelzijde een tweevleugelige pantserdeur, beschermd door geweerschietgaten, die het manoeuvreren van het kanon mogelijk maakt. De ventilatie wordt verzorgd door openingen met pantserluiken, aan weerszijden van de deur. De leefvoorzieningen omvatten haken voor hangmatten, klapbare tafels en banken, een drinkwaterreservoir en een latrine. De steunpunten, omgeven door een prikkeldraadversperring, omvatten ook openlucht opstellingen voor lichte mitrailleurs. Deze laatste bestaan uit een halfronde betonnen loopgraaf. Net als bij de kazematten betreft het ook hier een creatie van de Geniedienst van Tunis. De steunpunten hebben verschillende benamingen gekregen. Wij hebben die van 1940 gebruikt. In juni 1940 worden de verdedigingsposities van het landfront en het zeefront van Tunis en Sousse bezet door het 257e Infanterieregiment van de 88e DIA (Afrikaanse Infanteriedivisie). De subsector Sousse zal worden behandeld in het betreffende hoofdstuk op deze plaats.
The defence of the land front of Tunis and Sousse. In 1940, the land defence of Tunis essentially comprises two barriers, executed as field fortifications:


A lighter barrier, Zaghouan-Enfidaville, denies access to Tunis via the heights. Nothing remains of these installations, consumed by urbanisation.

The defence of the seafront of the gulfs of Tunis and Hammamet, and of Sousse, whose beaches are very favourable for a landing, is provided by three lines of closed strongpoints, conceived in 1938 by Lieutenant-Colonel Rime-Bruneau. Each strongpoint is organised, most often, around a beach casemate proof against 155 mm shells. This casemate, of the lightened STG (Technical Section of the Engineers) type, single or double, is armed with machine guns and light machine guns, and can house a 47 mm anti-tank gun Mle 1937, which fights outside. The casemate, equipped with a periscope, has, at the gorge, a double-leaf armoured door, protected by rifle slits, which allows the manoeuvring of the gun. Ventilation is provided by openings fitted with armoured flaps, located on either side of the door. Living facilities include hooks for hammocks, folding tables and benches, a drinking water tank, and a latrine. The strongpoints, surrounded by a barbed wire network, also include open-air emplacements for light machine guns. The latter consist of a half-moon shaped concrete trench. As with the casemates, this is a creation of the Tunis Engineer command. The strongpoints have received several names. We have used those from 1940. In June 1940, the defence positions of the land front and seafront of Tunis and Sousse are held by the 257th Infantry Regiment, of the 88th DIA (African Infantry Division). The Sousse sub-sector will be dealt with in the relevant chapter at this place.
Obrana pozemní fronty Tunisu a Sousse. V roce 1940 zahrnuje pozemní obrana Tunisu v podstatě dvě přehrady, provedené jako polní opevnění:


Lehčí přehrada, Zaghouan-Enfidaville, znemožňuje přístup k Tunisu přes výšiny. Z těchto zařízení nic nezbylo, pohlcena urbanizací.

Obranu pobřeží zálivů Tunis a Hammamet a Sousse, jejichž pláže jsou velmi vhodné k vylodění, zajišťují tři linie uzavřených opěrných bodů, navržených v roce 1938 podplukovníkem Rime-Bruneauem. Každý opěrný bod je organizován, nejčastěji, kolem plážové kasematy odolné proti granátům ráže 155 mm. Ta, typu STG (Technická sekce ženijního vojska) odlehčená, jednoduchá nebo dvojitá, je vyzbrojena kulomety a lehkými kulomety a může ukrývat 47mm protitankový kanón vz. 1937, který bojuje venku. Kasemata, vybavená periskopem, má v týlu dvoukřídlé pancéřové dveře, chráněné střílnami pro pušky, které umožňují manipulaci s kanónem. Větrání je zajištěno otvory opatřenými pancéřovými klapkami, umístěnými po obou stranách dveří. Obytné zařízení zahrnuje háky na hamaky, sklopné stoly a lavice, nádrž na pitnou vodu a latrínu. Opěrné body, obklopené sítí z ostnatého drátu, zahrnují také nekrytá stanoviště pro lehké kulomety. Ta se skládají z betonového půlměsícovitého zákopu. Stejně jako u kasemat se jedná o výtvor ženijního velitelství v Tunisu. Opěrné body dostaly několik názvů. Použili jsme ty z roku 1940. V červnu 1940 jsou obranná postavení pozemní fronty a pobřeží Tunisu a Sousse držena 257. pěším plukem 88. DIA (Africké pěší divize). Podsektor Sousse bude pojednán v příslušné kapitole na tomto místě.
© JJM 12/02/2026