Tristan (batterie de l'île)[t80][48.102661 N, 4.338050 W]

Dept 29 (Finistère), Douarnenez. Petite île d'à peu près 400 m de longueur pour une largeur de 200 et culminant à 33 m/alt, Tristan se situe en avant du petit port de Tréboul, entre ce dernier et la rade du Guet. Distante de 300 m du rivage, elle est propriété du Conservatoire du littoral et son accès limité. Elle n'est accessible librement au public que peu de jours par an, lors des marées de fort coefficient où l'on peut la gagner à pied sec. Ultime partie émergée de la mythique Ys, ayant abrité les amours de Tristan et Iseult, d'où son nom (les amoureux y reposeraient sous deux arbres enlacés), il est par contre certain que plusieurs fortifications s'y succédèrent au cours des siècles. Non seulement elle est idéalement située, mais en plus on y trouve de l'eau douce, autant de bonnes raisons pour s'y retrancher. Un fanal est érigé à la place d'un vieux donjon après avoir exproprié le propriétaire du moment, en 1856. En 1862, en contrebas du phare, on y construit un corps de garde modèle 1846 n° 3 renforcé. Ce dernier possède plusieurs particularités dont celle de n'avoir ni date ni nom au fronton de son entrée. Sa terrasse comprend plusieurs embrasures pour pièces de petit calibre, soit une au saillant I qui est un pan coupé orienté vers l'arrière de l'île, une au centre de ses fronts I-II et II-III et deux symétriquement réparties sur le front III-IV. Apparemment, car nous n'avons pu les approcher, leurs parements semblent faits d'une pierre nettement plus tendre que le reste de l'édifice. Le fossé est remblayé sauf, partiellement au-devant de l'entrée initiale ; une seconde ayant été percée à l'opposé du bâtiment. Un terre-plein assez vaste est cerné d'un parapet devant lequel trônent encore (04/2012) des dés de sellette pour canons de .30 ou 16 c entoure le corps de garde face à la baie de Douarnenez. Un blockhaus allemand y est presque totalement enfoui. Déclassée par la loi du 27 mai 1889, la batterie, et plus particulièrement le corps de garde, servirent de logement pour le gardien du phare. Les quelques aménagements réalisés alors ne nuisent en rien à la cohésion de l'édifice qui a conservé son caractère martial. Apparemment, de grands investissements ne seraient pas nécessaires pour lui rendre sa superbe. L'île fut achetée en 1911 (1907 ?) par Jacques Richepin (fils du poète Jean) qui fit le ménage dans les constructions de l'usine de conserves et la presse à sardines, et y édifia une vaste maison de maître. Quelques temps à l'abandon, Jacques est décédé en 1946 et son épouse en 1951, elle est acquise par le Conservatoire du littoral en 1995. Sur ses quelques 7 hectares, le visiteur, outre la batterie, y trouve un magnifique jardin exotique, une bambouseraie, une insolite chapelle d'action de grâce pour l'exploit des aviateurs Costes et Bellonte le 2 septembre 1930 (Jacques Richepin fut lui-même aviateur durant la Grande Guerre), le phare désormais automatisé et, pour les plus attentifs, le rare escargot de Quimper (Elona quimperiana). L'île est un site classé depuis 1930.

Dept 29 (Finistère), Douarnenez. Kleine Insel von etwa 400 m Länge bei einer Breite von 200 und einer Höhe von 33 M/ü M. Tristan liegt vor dem kleinen Hafen von Tréboul, zwischen diesem und der Reede du Guet. 300 m vom Ufer entfernt, ist sie im Besitz des Conservatoire du littoral und der Zugang ist beschränkt. Sie ist nur an wenigen Tagen im Jahr frei zugänglich, bei Springfluten, wenn man sie trockenen Fußes erreichen kann. Letzter über Wasser liegender Teil des mythischen Ys, der die Liebe von Tristan und Isolde beherbergt hat, daher ihr Name (die Liebenden sollen unter zwei verschlungenen Bäumen ruhen), es ist jedoch sicher, dass sich im Laufe der Jahrhunderte mehrere Befestigungen dort ablösten. Nicht nur ist sie ideal gelegen, sondern man findet dort auch Süßwasser, beides gute Gründe, sich dort zu verschanzen. Ein Leuchtturm wird anstelle eines alten Donjons errichtet, nachdem der damalige Eigentümer 1856 enteignet wurde. 1862 wird unterhalb des Leuchtturms ein verstärktes Wachthaus Modell 1846 Nr. 3 gebaut. Letzteres weist mehrere Besonderheiten auf, darunter die, weder Datum noch Namen über seinem Eingangsgiebel zu tragen. Seine Terrasse umfasst mehrere Scharten für Geschütze kleinen Kalibers: eine an Saillant I, einer zur Rückseite der Insel orientierten abgeschrägten Ecke, eine in der Mitte der Fronten I-II und II-III und zwei symmetrisch auf der Front III-IV verteilte. Anscheinend, da wir uns nicht nähern konnten, scheinen ihre Verblendungen aus einem deutlich weicheren Stein als der Rest des Gebäudes zu sein. Der Graben ist verfüllt, außer teilweise vor dem ursprünglichen Eingang; ein zweiter wurde gegenüber dem Gebäude durchbrochen. Ein ziemlich ausgedehnter Vorplatz, umgeben von einer Brustwehr, vor der noch (04/2012) Lafettenblöcke für Geschütze von .30 oder 16 c thronen, umgibt das Wachthaus auf der Seite der Bucht von Douarnenez. Ein deutscher Bunker ist dort fast vollständig verschüttet. Außer Dienst gestellt durch das Gesetz vom 27. Mai 1889, diente die Batterie, und insbesondere das Wachthaus, als Unterkunft für den Leuchtturmwärter. Die damals durchgeführten wenigen Anpassungen beeinträchtigen in keiner Weise die Kohäsion des Gebäudes, das seinen martialischen Charakter bewahrt hat. Anscheinend wären keine großen Investitionen nötig, um ihm seine Pracht zurückzugeben. Die Insel wurde 1911 (1907?) von Jacques Richepin (Sohn des Dichters Jean) gekauft, der in den Gebäuden der Konservenfabrik und der Sardinenpresse aufräumte und dort ein weitläufiges Herrenhaus errichtete. Eine Zeit lang verlassen, starb Jacques 1946 und seine Ehefrau 1951, sie wurde 1995 vom Conservatoire du littoral erworben. Auf ihren etwa 7 Hektar findet der Besucher, neben der Batterie, einen prächtigen exotischen Garten, einen Bambushain, eine ungewöhnliche Dankkapelle für die Leistung der Flieger Costes und Bellonte am 2. September 1930 (Jacques Richepin war selbst Flieger im Ersten Weltkrieg), den inzwischen automatisierten Leuchtturm und, für die Aufmerksamsten, die seltene Quimper-Schnecke (Elona quimperiana). Die Insel ist seit 1930 ein geschütztes Gebiet.

Dept 29 (Finistère), Douarnenez. Klein eiland van ongeveer 400 m lengte bij een breedte van 200 en een hoogte van 33 m boven zeeniveau. Tristan ligt voor de kleine haven van Tréboul, tussen deze laatste en de rede du Guet. Op 300 m van de kust, is het eigendom van het Conservatoire du littoral en de toegang is beperkt. Het is slechts op weinig dagen per jaar vrij toegankelijk, tijdens springtij wanneer men het droogvoets kan bereiken. Laatste boven water uitstekende deel van het mythische Ys, dat de liefde van Tristan en Isolde herbergde, vandaar zijn naam (de geliefden zouden rusten onder twee verstrengelde bomen), het is daarentegen zeker dat er in de loop der eeuwen verschillende versterkingen elkaar opvolgden. Niet alleen is het ideaal gelegen, maar men vindt er ook zoet water, beide goede redenen om er zich te verschanzen. Een vuurtoren wordt opgericht op de plaats van een oude donjon nadat de toenmalige eigenaar in 1856 onteigend werd. In 1862 wordt er onder de vuurtoren een versterkt wachtlokaal model 1846 nr. 3 gebouwd. Dit laatste heeft verschillende bijzonderheden, waaronder dat het noch datum noch naam op de fronton van zijn ingang draagt. Het terras omvat verschillende schietgaten voor stukken van klein kaliber: een aan saillant I, dat een naar de achterkant van het eiland gerichte afgeschuinde hoek is, een in het midden van de fronten I-II en II-III en twee symmetrisch verdeeld over het front III-IV. Blijkbaar, omdat we ze niet konden naderen, lijken hun bekledingen van een duidelijk zachtere steen dan de rest van het gebouw te zijn. De gracht is opgevuld behalve, gedeeltelijk voor de oorspronkelijke ingang; een tweede is tegenover het gebouw doorgebroken. Een vrij uitgestrekt terrein, omringd door een borstwering, waarvoor nog steeds (04/2012) affuitblokken voor kanonnen van .30 of 16 c trotseren, omringt het wachtlokaal aan de zijde van de baai van Douarnenez. Een Duitse bunker is er bijna volledig begraven. Buiten dienst gesteld door de wet van 27 mei 1889, dienden de batterij, en meer bepaald het wachtlokaal, als woning voor de vuurtorenwachter. De toen uitgevoerde aanpassingen doen geen afbreuk aan de samenhang van het gebouw dat zijn martiale karakter behouden heeft. Blijkbaar zouden geen grote investeringen nodig zijn om het zijn luister terug te geven. Het eiland werd in 1911 (1907?) gekocht door Jacques Richepin (zoon van de dichter Jean) die opruiming maakte in de gebouwen van de conservenfabriek en de sardinepers, en er een uitgebreid herenhuis bouwde. Enige tijd verlaten, stierf Jacques in 1946 en zijn echtgenote in 1951, het werd in 1995 door het Conservatoire du littoral verworven. Op zijn ongeveer 7 hectare vindt de bezoeker, naast de batterij, een prachtige exotische tuin, een bamboebos, een ongewone dankkapel voor de prestatie van de vliegers Costes en Bellonte op 2 september 1930 (Jacques Richepin was zelf vlieger tijdens de Grote Oorlog), de inmiddels geautomatiseerde vuurtoren en, voor de meest oplettenden, de zeldzame Quimper-slak (Elona quimperiana). Het eiland is sinds 1930 een beschermd gebied.

Dept 29 (Finistère), Douarnenez. Small island about 400 m in length by 200 in width, peaking at 33 m above sea level. Tristan is located in front of the small port of Tréboul, between the latter and the roadstead of Guet. 300 m from the shore, it is owned by the Conservatoire du littoral and access is limited. It is only freely accessible to the public a few days a year, during spring tides when one can reach it on dry foot. Last emerged part of the mythical Ys, having sheltered the love affair of Tristan and Iseult, hence its name (the lovers would rest under two intertwined trees), it is on the other hand certain that several fortifications succeeded one another there over the centuries. Not only is it ideally located, but fresh water is also found there, both good reasons to entrench oneself there. A lighthouse is erected in place of an old keep after expropriating the owner of the time, in 1856. In 1862, below the lighthouse, a reinforced guardhouse model 1846 no. 3 is built there. The latter has several peculiarities, including that of having neither date nor name on the pediment of its entrance. Its terrace includes several embrasures for small-caliber pieces: one at salient I which is a chamfered corner oriented towards the rear of the island, one at the center of its fronts I-II and II-III, and two symmetrically distributed on front III-IV. Apparently, as we could not approach them, their facings seem to be made of a distinctly softer stone than the rest of the building. The ditch is filled in except partially in front of the original entrance; a second one having been pierced opposite the building. A fairly vast platform, surrounded by a parapet, in front of which still stand (04/2012) mount blocks for guns of .30 or 16 c, surrounds the guardhouse facing the bay of Douarnenez. A German blockhouse is almost completely buried there. Decommissioned by the law of 27 May 1889, the battery, and more particularly the guardhouse, served as accommodation for the lighthouse keeper. The few modifications made then do not harm the cohesion of the building, which has retained its martial character. Apparently, major investments would not be necessary to restore its splendor. The island was purchased in 1911 (1907?) by Jacques Richepin (son of the poet Jean) who cleaned up the buildings of the cannery and the sardine press, and built a vast manor house there. Left abandoned for some time, Jacques died in 1946 and his wife in 1951, it was acquired by the Conservatoire du littoral in 1995. On its approximately 7 hectares, the visitor, besides the battery, finds a magnificent exotic garden, a bamboo grove, an unusual chapel of thanksgiving for the feat of the aviators Costes and Bellonte on 2 September 1930 (Jacques Richepin was himself an aviator during the Great War), the now automated lighthouse, and, for the most attentive, the rare Quimper snail (Elona quimperiana). The island has been a classified site since 1930.

Dept 29 (Finistère), Douarnenez. Malý ostrov o délce asi 400 m a šířce 200, vrcholící ve 33 m/n.m. Tristan se nachází před malým přístavem Tréboul, mezi ním a rejdou Guet. Ve vzdálenosti 300 m od břehu je ve vlastnictví Conservatoire du littoral a přístup je omezený. Je volně přístupný veřejnosti pouze několik dní v roce, za jarního přílivu, kdy jej lze dosáhnout suchou nohou. Poslední vynořená část mytického Ys, která ukrývala milostný vztah Tristana a Isoldy, odtud její název (milenci by odpočívali pod dvěma propletenými stromy), je na druhou stranu jisté, že se tam v průběhu staletí vystřídalo několik opevnění. Nejenže je ideálně umístěna, ale nachází se tam také sladká voda, obojí dobré důvody, proč se tam opevnit. Maják byl postaven na místě starého donjonu poté, co byl tehdejší vlastník v roce 1856 vyvlastněn. V roce 1862 byl pod majákem postaven zesílený strážní domek model 1846 č. 3. Ten má několik zvláštností, včetně toho, že nemá na štítu vchodu ani datum, ani jméno. Jeho terasa zahrnuje několik střílen pro kusy malé ráže: jednu na salientu I, což je zkosený roh orientovaný k zadní části ostrova, jednu uprostřed front I-II a II-III a dvě symetricky rozložené na frontě III-IV. Zřejmě, protože jsme se k nim nemohli přiblížit, se zdá, že jejich obklady jsou z výrazně měkčího kamene než zbytek budovy. Příkop je zasypán kromě částečně před původním vchodem; druhý byl proražen naproti budově. Poměrně rozlehlá plošina, obklopená parapetem, před kterým stále (04/2012) trůní bloky lafet pro děla ráže .30 nebo 16 c, obklopuje strážní domek směrem k zátoce Douarnenez. Německý bunkr je tam téměř úplně zasypán. Vyřazena zákonem ze dne 27. května 1889, baterie, a zejména strážní domek, sloužila jako ubytování pro správce majáku. Několik tehdy provedených úprav nenarušuje soudržnost budovy, která si zachovala svůj vojenský charakter. Zřejmě by nebylo třeba velkých investic, aby se jí vrátila její nádhera. Ostrov koupil v roce 1911 (1907?) Jacques Richepin (syn básníka Jeana), který vyčistil budovy konzervárny a lisu na sardinky a postavil tam rozlehlý panský dům. Nějakou dobu opuštěný, Jacques zemřel v roce 1946 a jeho manželka v roce 1951, v roce 1995 jej získal Conservatoire du littoral. Na jeho přibližně 7 hektarech návštěvník kromě baterie najde nádhernou exotickou zahradu, bambusový háj, neobvyklou kapli díků za výkon letců Costese a Bellonteho 2. září 1930 (Jacques Richepin byl sám letcem za Velké války), nyní automatizovaný maják a pro nejpozornější vzácného quimperského šneka (Elona quimperiana). Ostrov je chráněným územím od roku 1930.