Villey-le-Sec (réduit de)[v70][48.658131 N, 5.971464 E]

Camp retranché de Toul, ESE de la ville, 1874-1880. 345 m/alt. Dénommé fort Trévise. Réduit construit sur un plan initial proche de celui de Lucey, donc comme un fort d'arrêt, c’est-à-dire ayant des actions sur 360°. Carré de 180 m de côté, ses fossés étaient défendus par deux ailerions (saillants II et IV) et une caponnière double (saillant III). Tous les locaux se groupent autour de la tourelle Mougin Mle 1876 qui occupe l’épicentre de l’ouvrage. Les dessus comprennent alors à chaque angle une position d’infanterie derrière laquelle, octogonale par la force des choses, se trouvait la crête d’artillerie avec abris sous traverse, le tout dominé par la tourelle. Les principaux axes de circulation épousent les diagonales qui mènent des caponnières aux casernes. Parallèlement au centre de chaque front, une petite cour en puits de lumière sépare deux rangées de trois chambrées sur un seul niveau. Seule la caserne des officiers donne sur une cour un peu plus large, hexagonale et sur la capitale. L’entrée initiale du réduit était assez particulière. Un pont dormant permettait de franchir le fossé. Au niveau de l’escarpe, la ligne de cette dernière s’incurvait vers l’intérieur reculant ainsi l’entrée en la défendant par des créneaux dans les parties latérales courbes. Cela se rencontre aussi à Villeneuve-Saint-Georges, mais sur la contrescarpe. Un premier pont-levis devait gêner l’assaillant. Cette entrée se trouvait assez proche du saillant I. La gauche du porche d’entrée jusqu’à ce saillant et sur probablement 20 à 25 m de l’escarpe du front I-II, était constituée d’un massif plein surmonté d’une position d’infanterie. Le porche franchi, une petite cour donnait sur l’entrée véritable du réduit laquelle se présentait à 45° sur la droite, précédée d’un fossé franchi par un pont-levis Ardagt et Pilter. De part et d’autre de cette seconde entrée courait une galerie crénelée qui devait empêcher toute approche par ce côté. Le second porche d’entrée était axé selon la capitale laquelle correspondait donc à la diagonale du réduit menant au saillant III et à sa caponnière double. Cette double entrée sur l’escarpe explique l’absence d’organe, fut-ce un simple ravelin, sur la contrescarpe, mais constituait un choix jamais répété ailleurs. Passé les corps de garde, on traversait une galerie annulaire parcourant l’arrière de tous les locaux au centre du réduit. Directement au-delà, se trouvait la cour hexagonale de la caserne des officiers (ces derniers étaient tout de même au nom de 37), cour dans laquelle une seconde galerie annulaire débouchait et au-delà de laquelle on se dirigeait droit vers l’ultime galerie annulaire au niveau zéro des substructions de la tourelle Mougin. Les magasins à poudre étaient particuliers, comme au réduit de Lucey. Situés de part et d’autre de l’amorce de la gaine de la caponnière double, leurs cloisons suivaient naturellement la courbe dans laquelle était regroupé l’ensemble des locaux, tant et si bien que les deux petits flancs n’étaient pas parallèles et que les deux grands n’avaient pas la même longueur. Leur contenance avoisinait les 50 tonnes/magasin. Enfin, au rayon des particularités, notons aussi le coffre détaché qui est un élément unique en France. Ce coffre pouvait être gagné par une galerie s’ouvrant dans la contrescarpe non loin du saillant II. Elle menait droit à ce coffre à grande visière, lequel battait la partie du fossé de l’enveloppe de l’ensemble en direction de la batterie Nord, jusqu’au contact de ce fossé avec la route venant de Toul et entrant dans le village. Pour les puristes, notons encore que l’escarpe du réduit est détachée, ce qui est relativement rare. D’aucuns prétendront qu’elle n’est que demi-détachée en raison de l’ampleur du commandement de son chemin couvert mais, s’il est vrai que ce dernier est placé plus haut qu’à l’ordinaire et que nous sommes dès lors proches des plus basses escarpes demi-détachées rencontrées ailleurs, la hauteur du mur de l’escarpe permet de trancher en faveur de la première option. Il convient de ne jamais perdre de vue que le chemin couvert est toujours situé plus haut que la zone qu’il doit couvrir, et ce même dans le cas des escarpes détachées. En 1890, on coula en béton spécial, sous l’escarpe et au centre du front IV-I, une caserne sur le même modèle que celles des batteries Nord et Sud, mais avec une chambrée supplémentaire. Dans le couloir de circulation à l’arrière de cette caserne, on perça un nouveau couloir jusqu’au pied de la tourelle, couloir que l’on bétonna. Dès 1903, c’est l’entrée qui allait être totalement refondue. Les deux porches furent arasés et le massif du saillant I également. En lieu et place et un niveau plus bas, de part et d’autre de l’axe de la diagonale I-III, on bétonna une nouvelle caserne en béton armé (40 x 20 m) qui engloba la cour hexagonale et le corps de garde de la première entrée d’escarpe, local qui sera dorénavant la manutention. Depuis l’angle de cet ex-corps de garde, le saillant I fut biseauté à 45°. La nouvelle entrée du réduit allait apparaître légèrement en saillie au centre de ce biseau. À sa gauche et à sa droite, deux créneaux en défendent perpendiculairement les approches, mais de défense parallèle, il n’en existe point. Les coffres de contrescarpe qui remplaceront les caponnières ne pourront conséquemment tirer au ras de l’entrée même si, pour atteindre cette dernière, il convenait de traverser leurs champs de tir. Les communications selon les diagonales seront aussi bétonnées et celles joignant les saillants II, III et IV recevront les puits de trois observatoires cuirassés. Certains locaux seront comblés et/ou transformés en nouveaux magasins à l’épreuve. Les anciens magasins à poudre sont dans ce cas. En 1912 et 1913, sur les glacis du saillant IV, les substructures d’une batterie de deux tourelles de 155 C furent terminées, mais la première guerre intervint avant le placement des cuirassements. L’observatoire cuirassé de cette batterie, qui aurait été reliée par galerie souterraine au coffre du saillant le plus proche, a néanmoins été installé. Durant la seconde guerre, l’occupant récupéra les grilles, les portes et les guérites observatoires, mais la tourelle et les observatoires cuirassés échappèrent miraculeusement à sa convoitise, faute de temps probablement. Après la création de l’association, la tourelle Mougin a été complétée avec deux canons provenant de l’une des deux tourelles du Barbonnet. Aujourd’hui 08/2007), le réduit abrite un magnifique musée sur la première guerre mondiale dont des vitrines contiennent à peu près tous les modèles de lampe ayant été en service dans la fortification française. Le four à pain est opérationnel et le visiteur se voit proposer un petit parcours en train sur voie de 60. Une visite à ne surtout pas manquer.

Befestigtes Lager Toul, OSO der Stadt, 1874-1880. 345 m ü. M. Genannt Fort Trévise. Redoute, die ursprünglich nach einem Plan ähnlich dem von Lucey errichtet wurde, also als Stoppfort, d. h. mit einem Aktionsradius von 360°. Quadratisch mit 180 m Seitenlänge, wurden seine Gräben durch zwei Querruder (Vorsprünge II und IV) und eine doppelte Kaponniere (Vorsprung III) verteidigt. Alle Anlagen sind um den Turm Mougin Mle 1876 gruppiert, der das Epizentrum der Struktur einnimmt. Die oberen Teile enthalten dann an jeder Ecke eine Infanteriestellung, hinter der sich, zwangsläufig achteckig, der Artilleriekamm mit Unterständen unter Traverse befand, die alle vom Turm dominiert werden. Die Hauptverkehrsachsen folgen den Diagonalen, die von den Kaponnieren zu den Kasernen führen. Parallel zur Mitte jeder Front trennt ein kleiner Hof mit einem Lichtschacht zwei Reihen mit je drei Kasernen auf einer Ebene. Nur die Offizierskasernen blicken auf einen etwas breiteren, sechseckigen Hof und das Kapitell. Der ursprüngliche Eingang zur Redoute war recht ungewöhnlich. Eine feste Brücke ermöglichte das Überqueren des Grabens. Auf Höhe der Böschung krümmte sich deren Linie nach innen, wodurch der Eingang zurückgedrängt und in den gebogenen Seitenteilen mit Zinnen verteidigt wurde. Dies findet sich auch in Villeneuve-Saint-Georges, jedoch auf der Kontereskarpe. Eine erste Zugbrücke sollte den Angreifer behindern. Dieser Eingang befand sich ganz in der Nähe des Frontvorsprungs I. Der linke Teil des Eingangsportals bis zu diesem Frontvorsprung und wahrscheinlich 20 bis 25 m der Böschung von Front I-II bestanden aus einer massiven Masse, auf der eine Infanteriestellung stand. Nach dem Durchschreiten des Portals öffnete sich ein kleiner Hof zum eigentlichen Eingang der Redoute, der sich in einem 45°-Winkel nach rechts befand. Davor befand sich ein Graben, über den eine Ardagt- und Pilter-Zugbrücke führte. Zu beiden Seiten dieses zweiten Eingangs verlief eine zinnenbewehrte Galerie, die jeden Zugang von dieser Seite verhindern sollte. Das zweite Eingangsportal war auf das Kapitell ausgerichtet, das somit der Diagonale der Redoute entsprach, die zum Frontbogen III und seiner Doppelkaponniere führte. Dieser doppelte Eingang an der Böschung erklärt das Fehlen jeglicher Orgel, nicht einmal eines einfachen Ravelins, auf der Kontereskarpe; diese Wahl wurde jedoch nirgendwo anders wiederholt. Nach den Wachhäusern überquerte man eine ringförmige Galerie, die an der Rückseite aller Gebäude im Zentrum der Redoute entlangführte. Direkt dahinter befand sich der sechseckige Hof der Offizierskasernen (diese trugen noch die Nummer 37), ein Hof, in den eine zweite ringförmige Galerie mündete, und hinter der man direkt zur letzten ringförmigen Galerie auf der Nullebene der Unterbauten des Mougin-Turms gelangte. Die Pulvermagazine waren, wie in der Redoute von Lucey, etwas Besonderes. Sie befanden sich zu beiden Seiten des Beginns der doppelten Kaponniere und ihre Trennwände folgten natürlich der Kurve, in der alle Räume gruppiert waren, so dass die beiden kleinen Seiten nicht parallel und die beiden großen nicht gleich lang waren. Ihre Kapazität betrug etwa 50 Tonnen pro Magazin. Schließlich ist in Bezug auf die Besonderheiten auch der freistehende Kasten zu erwähnen, ein in Frankreich einzigartiges Element. Dieser Kasten war über eine Galerieöffnung in der Kontereskarpe unweit des Frontbogens II erreichbar. Er führte direkt zu diesem Kasten mit großem Visier, der den Teil des Grabens der Anlage in Richtung Nordbatterie überschritt, bis dieser mit der von Toul kommenden und ins Dorf führenden Straße in Berührung kam. Puristen sollten außerdem beachten, dass die Steilwand der Redoute freistehend ist, was relativ selten vorkommt. Manche werden behaupten, sie sei aufgrund der Größe des gedeckten Weges nur halb freistehend. Stimmt es jedoch, dass dieser höher als üblich liegt und wir uns somit in der Nähe der niedrigsten halb freistehenden Steilwand befinden, die man sonst findet, so lässt die Höhe der Steilwand die erste Option zu. Man sollte nie vergessen, dass die Steilwand immer höher liegt als der Bereich, den sie abdecken soll, auch bei freistehenden Steilwänden. 1890 wurde unter der Böschung und in der Mitte der Front IV-I eine Kaserne aus Spezialbeton gegossen, nach dem gleichen Modell wie die der Nord- und Südbatterien, aber mit einer zusätzlichen Kaserne. Im Verkehrskorridor an der Rückseite dieser Kaserne wurde ein neuer Korridor bis zum Fuß des Turms ausgehoben und betoniert. Ab 1903 sollte der Eingang völlig neu gestaltet werden. Die beiden Vorhallen wurden eingeebnet und der Großteil der Frontlinie I ebenfalls. An ihrer Stelle und eine Ebene tiefer, auf beiden Seiten der Achse der Diagonalen I-III, wurde eine neue Kaserne aus Stahlbeton (40 x 20 m) betoniert, die den sechseckigen Hof und das Wachhaus des ersten Eingangs zur Böschung umfasste, ein Raum, der fortan für Handhabungszwecke genutzt werden sollte. Von der Ecke dieses ehemaligen Wachhauses aus wurde die Frontlinie I um 45° abgeschrägt. Der neue Eingang zur Redoute sollte leicht aus der Mitte dieser Abschrägung hervorstehen. Links und rechts davon verteidigten zwei Zinnen die Zugänge im rechten Winkel, aber es gab keine parallele Verteidigung. Die Kontereskarpenkästen, die die Kaponnieren ersetzten, konnten daher nicht auf den Eingang schießen, selbst wenn man, um ihn zu erreichen, ihr Schussfeld überqueren musste. Die Verbindungen entlang der Diagonalen wurden ebenfalls betoniert, und diejenigen, die die Frontvorsprünge II, III und IV verbanden, erhielten die Schächte von drei gepanzerten Beobachtungsposten. Einige Räume wurden zugeschüttet und/oder in neue Schussmagazine umgewandelt. In diesem Fall handelte es sich um die alten Pulvermagazine. In den Jahren 1912 und 1913 wurden auf dem Glacis des Frontvorsprungs IV die Unterbauten einer Batterie mit zwei 155 C-Türmen fertiggestellt, aber der Erste Weltkrieg kam dazwischen, bevor die Panzerung installiert werden konnte. Das gepanzerte Observatorium dieser Batterie, das durch einen unterirdischen Gang mit dem Gewölbe des nächstgelegenen Frontvorsprungs verbunden gewesen wäre, wurde dennoch installiert. Während des Zweiten Weltkriegs konnten die Besatzer Tore, Türen und Beobachtungshäuschen zurückerhalten, doch der Turm und die Panzerobservatorien entgingen wie durch ein Wunder der Begehrlichkeit, wahrscheinlich aus Zeitmangel. Nach der Gründung des Vereins wurde der Turm von Mougin mit zwei Kanonen aus einem der beiden Türme des Barbonnet ergänzt. Heute (08/2007) beherbergt die Redoute ein prächtiges Museum über den Ersten Weltkrieg, dessen Vitrinen fast alle Lampenmodelle enthalten, die in den französischen Festungen im Einsatz waren. Der Brotbackofen ist in Betrieb, und den Besuchern wird eine kurze Zugfahrt auf Gleis 60 angeboten. Ein Besuch, den man sich nicht entgehen lassen sollte.

Versterkt kamp Toul, ten oosten van de stad, 1874-1880. 345 m/hoogte. Fort Trévise genoemd. Redoute gebouwd volgens een oorspronkelijk plan dat dicht bij dat van Lucey lag, dus als stopfort, dat wil zeggen met een actieradius van 360°. Vierkant met zijden van 180 m, de grachten werden verdedigd door twee ailerions (salient II en IV) en een dubbele caponnière (salient III). Alle gebouwen zijn gegroepeerd rond de Mougin Mle 1876-toren, die het epicentrum van de constructie inneemt. De bovenste delen omvatten vervolgens op elke hoek een infanteriepositie, waarachter, door de omstandigheden achthoekig, de artilleriekam met schuilplaatsen onder traverse stond, allemaal gedomineerd door de toren. De hoofdcirculatieassen volgen de diagonalen die van de caponnières naar de kazerne leiden. Parallel aan het midden van elk front scheidt een kleine binnenplaats met een lichtkoker twee rijen van drie barakken op één niveau. Alleen de officiersbarakken kijken uit op een iets bredere, zeshoekige binnenplaats en het kapiteel. De eerste toegang tot de redoute was vrij ongebruikelijk. Een vaste brug maakte het mogelijk de gracht over te steken. Ter hoogte van de helling boog de lijn van deze laatste naar binnen, waardoor de ingang werd teruggedrongen en verdedigd met kantelen in de gebogen zijdelen. Deze is ook te vinden bij Villeneuve-Saint-Georges, maar dan op de contrescarp. Een eerste ophaalbrug moest de aanvaller tegenhouden. Deze ingang bevond zich vrij dicht bij saillant I. De linkerzijde van de ingangsportiek tot aan deze saillant, en waarschijnlijk over 20 tot 25 meter van de helling van front I-II, bestond uit een massieve massa met daarboven een infanteriepositie. Eenmaal door de galerij kwam men op een kleine binnenplaats uit bij de eigenlijke ingang van de redoute, die een hoek van 45° naar rechts maakte, voorafgegaan door een gracht die werd overspannen door een ophaalbrug van Ardagt en Pilter. Aan weerszijden van deze tweede ingang liep een gekanteelde galerij die elke toegang van deze kant moest verhinderen. De tweede ingangsportiek was uitgelijnd met het kapiteel, dat dus overeenkwam met de diagonaal van de redoute die naar saillant III en zijn dubbele caponnière leidde. Deze dubbele ingang op de helling verklaart de afwezigheid van enig orgel, zelfs geen eenvoudige ravelijn, op de contrescarp, maar was een keuze die elders nooit werd herhaald. Na de wachtposten stak men een ringvormige galerij over die langs de achterkant van alle gebouwen in het midden van de redoute liep. Direct daarachter lag de zeshoekige binnenplaats van de officierskazerne (deze was nog steeds nummer 37), een binnenplaats waarin een tweede ringvormige galerij uitkwam en waarachter men rechtstreeks naar de laatste ringvormige galerij op het nulpunt van de onderbouw van de Mougin-toren leidde. De kruitmagazijnen waren bijzonder, net als in de redoute van Lucey. Ze bevonden zich aan weerszijden van het begin van de dubbele caponnière en volgden op natuurlijke wijze de curve waarin alle ruimtes waren gegroepeerd, zozeer zelfs dat de twee kleine zijden niet parallel liepen en de twee grote niet even lang waren. Hun capaciteit was ongeveer 50 ton per magazijn. Tot slot, wat betreft bijzonderheden, moeten we ook de vrijstaande kist vermelden, een uniek element in Frankrijk. Deze kist was bereikbaar via een galerijopening in de contrescarp, niet ver van saillant II. Deze leidde rechtstreeks naar deze kist met een groot vizier, dat het deel van de gracht van de omhulling van het complex in de richting van de Noordbatterij afsloot, tot aan het contact van deze gracht met de weg vanuit Toul die het dorp binnenkomt. Voor puristen is het ook belangrijk om op te merken dat de helling van de schans vrijstaand is, wat relatief zeldzaam is. Sommigen zullen beweren dat deze slechts halfvrijstaand is vanwege de grootte van de overdekte doorgang, maar als het waar is dat deze hoger is geplaatst dan gebruikelijk en dat we ons daarom dicht bij de laagste halfvrijstaande helling bevinden die elders wordt aangetroffen, dan laat de hoogte van de wand van de schans ons kiezen voor de eerste optie. Men mag nooit vergeten dat de overdekte weg altijd hoger ligt dan het gebied dat hij zou moeten bestrijken, zelfs in het geval van vrijstaande hellingen. In 1890 werd onder de helling en in het midden van front IV-I een barak van speciaal beton gestort, naar hetzelfde model als die van de Noord- en Zuidbatterijen, maar met een extra barak. In de circulatiegang aan de achterzijde van deze barak werd een nieuwe gang uitgegraven tot aan de voet van de toren, een gang die gebetonneerd werd. Vanaf 1903 was het de ingang die volledig opnieuw ontworpen werd. De twee portieken werden geëgaliseerd en ook de massa van saillant I. Op die plaats en één niveau lager, aan weerszijden van de as van diagonaal I-III, werd een nieuwe barak van gewapend beton (40 x 20 m) gebetonneerd, met daarin de zeshoekige binnenplaats en het wachthuisje van de eerste hellingingang, een ruimte die voortaan als afhandelingsruimte zou worden gebruikt. Vanuit de hoek van dit voormalige wachthuis was saillant I afgeschuind onder een hoek van 45°. De nieuwe ingang van de redoute leek enigszins uit het midden van deze afschuining te steken. Links en rechts verdedigden twee kantelen de toegangen haaks op elkaar, maar er was geen parallelle verdediging. De contrescarp-boxen die de caponnières vervingen, konden daarom niet op de ingang vuren, zelfs als het, om deze te bereiken, nodig was hun schootsvelden te kruisen. De verbindingen langs de diagonalen zouden eveneens van beton worden voorzien en die welke de saillanten II, III en IV met elkaar verbonden, zouden de schachten van drie gepantserde observatieposten ontvangen. Sommige ruimtes zouden worden opgevuld en/of omgebouwd tot nieuwe proefmagazijnen. In dit geval waren het de oude kruitmagazijnen. In 1912 en 1913, op het glacis van saillant IV, werden de onderbouw van een batterij van twee 155 C-torens voltooid, maar de Eerste Wereldoorlog kwam tussenbeide voordat de pantservoertuigen werden geïnstalleerd. De pantserobservatorium van deze batterij, die via een ondergrondse galerij verbonden zou zijn geweest met het gewelf van de dichtstbijzijnde saillant, werd desondanks geïnstalleerd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heroverde de bezetter de poorten, deuren en observatieposten, maar de toren en de pantserobservatoria ontsnapten op wonderbaarlijke wijze aan hun vraatzucht, waarschijnlijk door tijdgebrek. Na de oprichting van de vereniging werd de Mougin-toren aangevuld met twee kanonnen van een van de twee torens van de Barbonnet. Tegenwoordig (08/2007) herbergt de redoute een prachtig museum over de Eerste Wereldoorlog, met vitrines waarin bijna alle lampmodellen te zien zijn die in de Franse vestingwerken in gebruik waren. De broodoven is operationeel en bezoekers kunnen een korte treinrit maken over spoor 60. Een bezoek dat u niet mag missen.

Toul fortified camp, ESE of the town, 1874-1880. 345 m/alt. Called Fort Trévise. Redoubt built on an initial plan close to that of Lucey, therefore as a stopping fort, that is to say having actions over 360°. Square with sides of 180 m, its ditches were defended by two ailerions (salients II and IV) and a double caponier (salient III). All the premises are grouped around the Mougin Mle 1876 turret which occupies the epicenter of the structure. The upper parts then include at each corner an infantry position behind which, octagonal by force of circumstances, was the artillery crest with shelters under traverse, all dominated by the turret. The main circulation axes follow the diagonals which lead from the caponiers to the barracks. Parallel to the center of each front, a small courtyard with a light well separates two rows of three barracks on a single level. Only the officers' barracks overlook a slightly wider, hexagonal courtyard and the capital. The initial entrance to the redoubt was quite unusual. A fixed bridge allowed crossing the ditch. At the level of the escarpment, the line of the latter curved inward, thus pushing back the entrance and defending it with battlements in the curved lateral sections. This is also found at Villeneuve-Saint-Georges, but on the counterscarp. A first drawbridge was to hinder the attacker. This entrance was located quite close to salient I. The left of the entrance porch up to this salient and probably for 20 to 25 m of the escarpment of front I-II, consisted of a solid mass surmounted by an infantry position. Once through the porch, a small courtyard opened onto the actual entrance to the redoubt, which was at a 45° angle to the right, preceded by a ditch crossed by an Ardagt and Pilter drawbridge. On either side of this second entrance ran a crenellated gallery that was intended to prevent any approach from this side. The second entrance porch was aligned with the capital, which therefore corresponded to the diagonal of the redoubt leading to salient III and its double caponier. This double entrance on the escarpment explains the absence of any organ, even a simple ravelin, on the counterscarp, but was a choice never repeated elsewhere. After the guardhouses, one crossed an annular gallery running along the back of all the premises in the center of the redoubt. Directly beyond this was the hexagonal courtyard of the officers' barracks (these were still numbered 37), a courtyard into which a second annular gallery opened and beyond which one headed straight for the final annular gallery at the zero level of the Mougin turret's substructures. The powder magazines were special, as in the Lucey redoubt. Located on either side of the start of the double caponier sheath, their partitions naturally followed the curve in which all the premises were grouped, so much so that the two small sides were not parallel and the two large ones were not the same length. Their capacity was around 50 tons/magazine. Finally, in terms of particularities, we should also note the detached coffer, which is a unique element in France. This coffer could be reached by a gallery opening in the counterscarp not far from salient II. It led directly to this coffer with a large visor, which beat the part of the ditch of the envelope of the complex in the direction of the North battery, until the contact of this ditch with the road coming from Toul and entering the village. For purists, we should also note that the scarp of the redoubt is detached, which is relatively rare. Some will claim that it is only half-detached due to the size of the command of its covered way, but, if it is true that the latter is placed higher than usual and that we are therefore close to the lowest half-detached scarp encountered elsewhere, the height of the scarp wall allows us to decide in favor of the first option. It should never be forgotten that the covered way is always located higher than the area it is supposed to cover, even in the case of detached escarpments. In 1890, a barracks was poured in special concrete under the escarpment and in the center of front IV-I, on the same model as those of the North and South batteries, but with an additional barracks. In the circulation corridor at the rear of this barracks, a new corridor was cut down to the foot of the turret, a corridor that was concreted. From 1903, it was the entrance that was to be completely redesigned. The two porches were leveled and the mass of salient I as well. In its place and one level lower, on either side of the axis of diagonal I-III, a new barracks of reinforced concrete (40 x 20 m) was concreted, which included the hexagonal courtyard and the guardhouse of the first escarpment entrance, a room that would henceforth be used for handling. From the corner of this former guardhouse, salient I was beveled at 45°. The new entrance to the redoubt would appear slightly projecting from the center of this bevel. To its left and right, two crenellations defended the approaches at right angles, but there was no parallel defense. The counterscarp boxes that replaced the caponiers would therefore not be able to fire at the entrance even if, to reach the latter, it was necessary to cross their fields of fire. The communications along the diagonals would also be concreted and those joining salients II, III and IV would receive the shafts of three armored observation posts. Some rooms would be filled and/or transformed into new proof magazines. The old powder magazines were in this case. In 1912 and 1913, on the glacis of salient IV, the substructures of a battery of two 155 C turrets were completed, but the First World War intervened before the armor was installed. The armored observatory of this battery, which would have been connected by an underground gallery to the vault of the nearest salient, was nevertheless installed. During the Second World War, the occupier recovered the gates, doors and observation sentry boxes, but the turret and the armored observatories miraculously escaped their covetousness, probably due to lack of time. After the creation of the association, the Mougin turret was completed with two cannons from one of the two turrets of the Barbonnet. Today (08/2007), the redoubt houses a magnificent museum on the First World War whose display cases contain almost all the lamp models that were in service in the French fortifications. The bread oven is operational and visitors are offered a short train ride on track 60. A visit not to be missed.

Opevněný tábor Toul, východně-jihovýchodně od města, 1874-1880. 345 m n. m. Nazývaný Fort Trévise. Reduta postavená podle původního plánu blízkého plánu Lucey, tedy jako zastavovací pevnost, tj. s působností přes 360°. Čtverec se stranami 180 m, jeho příkopy byly bráněny dvěma křidélky (výběžky II a IV) a dvojitým kaponiérem (výběžek III). Všechny prostory jsou seskupeny kolem věže Mougin Mle 1876, která zaujímá epicentrum stavby. Horní části pak zahrnují v každém rohu pěchotní pozici, za níž se, silou okolností osmiboký, nacházel dělostřelecký hřeben s kryty pod traverzou, všem dominovala věž. Hlavní osy pohybu sledují diagonály, které vedou od kaponiérů ke kasárnám. Rovnoběžně se středem každé fronty odděluje malé nádvoří se světlíkem dvě řady po třech kasárnách na jedné úrovni. Pouze důstojnická kasárna mají výhled na o něco širší, šestiúhelníkový dvůr a hlavní město. První vchod do reduty byl poměrně neobvyklý. Pevný most umožňoval překročení příkopu. Na úrovni srázu se linie srázu zakřivovala dovnitř, čímž se vchod tlačil dozadu a bránil se cimbuřím v zakřivených bočních úsecích. Tento jev se nachází i ve Villeneuve-Saint-Georges, ale na protisrázu. První padací most měl útočníkovi bránit. Tento vchod se nacházel poměrně blízko výběžku I. Vlevo od vstupní verandy až k tomuto výběžku a pravděpodobně po délce 20 až 25 m srázu fronty I-II sestávala z pevné hmoty, nad níž se nacházela pěchotní pozice. Po průchodu verandou se do samotného vchodu do reduty, který svíral úhel 45° doprava, vedl malý dvůr, kterému předcházel příkop s padacím mostem Ardagt-Pilter. Po obou stranách tohoto druhého vchodu se vedla cimbuří, které mělo zabránit jakémukoli přístupu z této strany. Druhá vstupní veranda byla zarovnána s hlavicí, což odpovídalo diagonále reduty vedoucí k III. výběžku a jeho dvojitému kaponiéru. Tento dvojitý vchod na srázu vysvětluje absenci jakýchkoli varhan, dokonce i jednoduchého ravelinu, na protisrázu, ale tato volba se jinde neopakovala. Za strážnicemi se procházelo přes prstencovou galerii, která se táhla podél zadní části všech prostor uprostřed reduty. Přímo za ní se nacházelo šestiúhelníkové nádvoří důstojnických kasáren (ty měly stále číslo 37), nádvoří, do kterého se otevírala druhá prstencová galerie a za níž se vedlo přímo k poslední prstencové galerii na nulté úrovni spodních konstrukcí věže Mougin. Prašné sklady byly zvláštní, stejně jako v redutě Lucey. Jejich příčky se nacházely po obou stranách začátku pláště dvojitého kaponiéru a přirozeně sledovaly křivku, ve které byly seskupeny všechny prostory, a to natolik, že dvě malé strany nebyly rovnoběžné a dvě velké neměly stejnou délku. Jejich kapacita byla kolem 50 tun/zásobník. Konečně, pokud jde o specifika, je třeba zmínit také samostatně stojící kazetu, která je ve Francii unikátním prvkem. K této kazetě se dalo dostat galerií otevírající se v protisrázu nedaleko od výběžku II. Vedla přímo k této kazetě s velkým průzorem, který překrýval část příkopu obálky komplexu směrem k severní baterii, až do kontaktu tohoto příkopu s cestou vedoucí z Toulu a vstupující do vesnice. Pro puristy je třeba také poznamenat, že sráz reduty je samostatný, což je relativně vzácné. Někteří budou tvrdit, že je pouze z poloviny samostatný kvůli velikosti velitelské části její kryté cesty, ale pokud je pravda, že tato je umístěna výše než obvykle, a že se proto nacházíme blízko nejnižšího zpola samostatného srázu, s nímž se jinde setkáváme, výška srázové zdi nám umožňuje rozhodnout se pro první možnost. Nikdy by se nemělo zapomínat, že krytá cesta je vždy umístěna výše než plocha, kterou má krýt, a to i v případě samostatných srázů. V roce 1890 byla pod srázem a uprostřed fronty IV-I odlita ze speciálního betonu kasárna, podobně jako u severní a jižní baterie, ale s dalšími kasárnami. V cirkulační chodbě v zadní části těchto kasáren byla až k patě věže vykácena nová chodba, která byla vybetonována. Od roku 1903 měl být kompletně přepracován vchod. Obě verandy byly srovnány s úrovní terénu a také hmota římsy I. Na jeho místě a o úroveň níže, po obou stranách osy diagonály I-III, byla vybetonována nová železobetonová kasárna (40 x 20 m), která zahrnovala šestiúhelníkový dvůr a strážnici prvního vchodu do srázu, místnost, která měla být od nynějška využívána k manipulaci. Z rohu této bývalé strážnice byl římsa I zkosena pod úhlem 45°. Nový vchod do reduty se jevil jako mírně vyčnívající ze středu tohoto zkosení. Nalevo a napravo od něj bránily přístupy v pravém úhlu dvě cimbuří, ale paralelní obrana neexistovala. Protiúhelníkové boxy, které nahradily kaponiry, by proto nebyly schopny střílet na vchod, i kdyby k dosažení druhého bylo nutné překonat jejich palebná pole. Komunikace podél diagonál by byla také zabetonována a ty, které by spojovaly výběžky II, III a IV, by obdržely šachty tří obrněných pozorovacích stanovišť. Některé místnosti by byly zaplněny a/nebo přeměněny na nové zkušební sklady. V tomto případě se jednalo o staré prachové sklady. V letech 1912 a 1913 byly na předhradí výběžku IV dokončeny spodní stavby baterie dvou věží 155 C, ale první světová válka zasáhla dříve, než bylo pancéřování instalováno. Obrněná pozorovatelna této baterie, která by byla podzemní galerií propojena s klenbou nejbližšího výběžku, byla přesto instalována. Během druhé světové války okupanti získali zpět brány, dveře a pozorovací budky, ale věž a obrněné pozorovatelny zázračně unikly jejich chamtivosti, pravděpodobně kvůli nedostatku času. Po založení sdružení byla věž Mougin doplněna dvěma kanóny z jedné ze dvou věží lodi Barbonnet. Dnes (08/2007) se v redutě nachází nádherné muzeum první světové války, jehož vitríny obsahují téměř všechny modely lamp, které sloužily ve francouzských opevněních. Pec na chléb je v provozu a návštěvníkům se nabízí krátká jízda vláčkem po koleji 60. Návštěva, kterou byste si neměli nechat ujít.

Cité dans : Zitiert in : Geciteerd in: Cited in: Citováno v: Barbonnet (fort du mont), Bois sous Roche (magasin de), Bois sous Roche (batteries de), Toul (camp retranché de), Tourelles cuirassées Mle 1876 du commandant Mougin, Trévise (fort), Chaudeney (redoute de)